Selecteer een pagina

Maar Bert, ik had nog plannen met je.
Tussen je vliegtuigjes had ik een plek voor je voorzien. Voor je stukjes die ik zo bewonderde.

Toen ik je eens vroeg: hoe doe je dat? is het echt of fantasie?, toen omschreef je het als praten in en met jezelf, hardop.
En toen werd je moe en zei je welterusten, om de volgende dag gewoon verder te gaan.
Uit de losse pols en kaal, schreef je.
En enkele uren later: ‘terloops en kaal. nog beter’
We waren het erover eens dat ‘terloops’ een mooi woord is.

En zo dwaalde jij terloops door mijn leven. Je berichtjes leken gedachten die werden uitgesproken zonder dat je er erg in had.
Gedachten met pauzes tussen. Of omgekeerd.

En toen won je ook nog mijn wedstrijd op facebook ‘raad eens hoeveel boeken ik heb’. Ik deed ‘Het parfum’ op de bus, je prijs.
‘Je boek is onderweg’, liet ik je weten.
‘Dank … ik loop mee’, reageerde jij.

En zo voelde het, ja. Alsof je steeds meeliep. Soms ver weg, andere keren zichtbaarder.

Je gaf je op om binnenkort mijn nieuwe blog te volgen.
Ik vroeg je of ik je prachtige vliegtuigfoto’s mocht gebruiken voor mijn website.
Die had je ook nog eens zelf gemaakt, zo bleek. Zowel de vliegtuigjes als de foto’s ervan.
Het was je een genoegen, zei je, verder wou je er niets voor.
Toen ik je vorige week nog moest lastigvallen met de vraag naar een hogere resolutie, antwoordde je: Hoi Katrin, ik ben ziek. Kijk van de week.
De volgende ochtend zat er al een hoge resolutiefoto in mijn mailbox.
Ik bedankte, jij stuurde me een smiley.

Die glimlach was het laatste wat ik van je zag.
Wist ik veel dat je ziek was zonder te genezen.

Ik schrok toen ik gisteravond je overlijdensbericht las.
Toen doordrong dat je niet meer mee zou lopen.
En dat je talent zo ruw werd doorgeknipt.

Enkele uren daarvoor had ik nog je naam als credit op mijn website-onder-constructie gezet.
Ook al zal je nooit zien hoe ze de startbaan verlaat, hoe jij daar een beetje mee zal vliegen, toch voelt het goed dat je erbij zal zijn.

***

mijn nagels breken af
bij het wassen van de ramen
ineengedoken mijn oma onder aan de trap
zij heeft een plastic regenkapje op
bang voor het water dat vallen zal
of de spons
zij staat hier al jaren
heeft met niemand meer contact
groeten wil ze wel
zonder haar mond te bewegen
afgelopen zaterdag nog
met alleen haar plastic regenkapje op
stond ze boven op de trap
in de stromende regen

(Bert Huisman)