Selecteer een pagina

Wanneer ik ‘s nachts naar het toilet stap, overvalt de absurditeit van het bestaan, van het mens-zijn mij vaak. Geen idee waarom dat net op die momenten gebeurt; wellicht omdat ik dan tussen slapen en waken hang, en er geen afleiding is.
Dan voel ik mij verpletterd bij het besef dat hier een bewustzijn is. Dat de dingen zijn zoals ze zijn, of zoals ik dènk dat ze zijn. En wiè dat dan denkt?
Vooraleer deze roerselen me helemaal gek kunnen maken, lig ik alweer terug in mijn bed en ben ik weer in slaap.