Selecteer een pagina

Zoals jullie wellicht weten, kan je je op deze blog via het kader onderaan de homepage inschrijven wanneer je graag op de hoogte wordt gehouden van nieuwe posts. Het is een apart programma dat deze nieuwsbrieven verstuurt, op een door mij eenmalig gekozen moment. Dat moment heb ik ingesteld op zondag om elf uur. Wanneer ik op Dagvinder een stukje toevoeg, dan wordt de daaropvolgende zondag een mailtje gestuurd aan diegenen die zich daarvoor opgaven. Als er die week niets is bijgekomen, komt er dus ook geen mail.
Velen maken daarvan gebruik, en voor mij is het een aangename bevestiging van ‘ik volg je graag, ik ben geïnteresseerd’. Een aantal mensen heeft me zelfs al laten weten uit te kijken naar die nieuwsbrieven op zondag. ‘Als een cadeautje dat ik mag uitpakken’, verwoordde iemand het.
Omdat zo’n blog de wereld insturen en je toch wel kwetsbaar opstellen, want ik wil in mijn schrijven eerlijk zijn, een beetje een vreemde ervaring is omdat je geen rechtstreeks, zichtbaar publiek hebt, doet zo’n lijst met geïnteresseerden uiteraard deugd en is het tevens een aanmoediging om door te gaan. Ook al krijg ik daarbuiten natuurlijk ook wel reacties op mijn posts, zowel onder de stukken zelf als privé.

Enkele weken geleden ontdekte ik plots dat iemand zich uit de lijst had uitgeschreven. Omdat dat iemand was die zich al jaren erg enthousiast toont over mijn schrijfsels, zowel wat betreft eerdere blogs als het boek dat ik schreef, verbaasde me dat toch een beetje. Ik besloot haar om feedback te vragen; ze is een facebookvriendin met wie ik al vaker berichten uitwisselde, en die zelfs enkele jaren geleden mijn roman tot een voordracht voor haar leerlingen heeft verwerkt.
Misschien vond ze mijn blog niet meer interessant? Misschien zeurde ik te veel? Of kwamen de nieuwsbrieven te vaak? Ik zou het erg vinden om mensen lastig te vallen; dat is iets waar ik sowieso voor oplet, ook op andere gebieden. (Mijn therapeute heeft me al gezegd dat ik mezelf best wat zichtbaarder mag maken, maar ik kan het niet helpen …)
Dus stuurde ik haar een berichtje waarin ik liet weten te hebben gemerkt dat ze niet meer op de hoogte wou worden gehouden van nieuwe Dagvinders, en dat dat uiteraard helemaal oké is, maar of ze me misschien de reden wou geven, zodat ik eventueel aanpassingen zou kunnen doen. Ze antwoordde dat ze mijn teksten nog even graag las, maar er moeite mee heeft dingen op een scherm te lezen, en daarom was afgehaakt. En of ik niet alles kon bundelen en er een boekje van maken? Dat laatste is geen optie, maar ik begreep haar wel, want ook ik lees niet graag langere teksten op een scherm.

Ook al had ik wat aan deze feedback, toch drong de dagen erna tot me door hoe één uitschrijving méér had doorgewogen dan al die positieve reacties die ik al kreeg en nog steeds krijg. Omdat ik dus bang was dit te moeten interpreteren als ‘ik val misschien mensen lastig’. Met alle daarbij horende twijfels zoals ‘ja, het is eigenlijk toch wel wat arrogant om te denken dat men zo geïnteresseerd is in mijn leven en wat er in mij omgaat, dat men daar wekelijks van op de hoogte gehouden wil worden’.
Maar daarna zag ik ook wel weer in dat iedereen die zich opgeeft om mijn blog te volgen, of hem op minder regelmatige basis leest, dat uit vrije wil doet. En dat het iedereen vrij staat zich weer uit te schrijven. Zonder dat dat iets over mij hoeft te zeggen.
En voordat mensen nu bang worden om ter verantwoording te zullen worden geroepen mochten ze zich uitschrijven: ik heb mezelf voorgenomen dat het bij deze ene keer blijft dat ik iemand erover aanspreek. Ik wil zo zichtbaar zijn als iemand bereid is te kijken.