Selecteer een pagina

Ik zie mezelf graag. Ja, dat durf ik zo te zeggen. Alsof je je daarvoor zou moeten schamen. Zeggen dat je iemand anders graag ziet wordt veel makkelijker getolereerd. Jezelf graag leren zien, met je mindere kanten erbij, is een van de voordelen van het ouder worden.
Het is geen bewuste gedachte en het heeft ook niets met hovaardigheid te maken; ik merk het aan hoe ik voor mezelf zorg, zowel voor binnen- als buitenkant, en daarin een mooi evenwicht heb gevonden tussen gedisciplineerd en niet te strikt. Ook al is het leven niet altijd een feest, en heb ook ik mijn portie tegenslag gehad, toch leef ik graag; er is immers geen alternatief. Dus maken we er het beste van.
Ik merk het aan hoe ik mezelf steeds meer omring met mensen waar ik me goed bij voel, en die ook goed zijn voor mij. Daarvoor moeten er eerst mensen geweest zijn die nièt goed voor je waren. Om het verschil te kunnen zien. En om te leren hoe je het niet wil.
Ik zie ook veel anderen graag. Het is een wisselwerking. Het ene kan niet zonder het andere. Zelfs de onbekende vrouw die me op straat vriendelijk toeknikt zie ik graag. Ik ga met anderen om zoals zij dat met mij doen, eenvoudiger kan het niet. Voor iemand die vriendelijk tegen mij is, ben ik gul; hufters probeer ik te mijden. Het is een lange weg geweest.

Enkele nachten geleden droomde ik dat er zeven bromvliegen tussen de wimpers van mijn rechteroog zaten. Een na een vlogen ze weg.