Selecteer een pagina

Eergisteren zijn we verhuisd. Van zodra ik alles aan het verhuisteam kon overlaten, viel er een last van mijn schouders. Mijn organiserende taak zat erop.
Toen ik naar het nieuwe adres fietste, de verhuiswagen achterna, voelde het al als naar huis gaan. Hoe vaak ik die tocht de laatste tijd ook in twee richtingen heb gedaan, deze keer was het anders. Ik liet iets achter.

Deze voormiddag heb ik de dozen even gelaten voor wat ze waren, en ben ik gaan genieten van een cappuccino met rozenwater en bloemetjes op een terras in de schaduw. Het voelde alsof het mijn eerste moment van rust was sinds maanden. Een briesje waaide doorheen de al warme dag, mijn hoofd was heerlijk leeg.
Na de koffie fietste ik een laatste keer naar mijn ‘oude’ huis. Ook al was ik er gisteren nog gaan stofzuigen, samen met mijn man, vandaag wou ik in alle rust afscheid nemen. De lege gangen en kamers nog eens doorlopen, kijken of alles in orde was voor de overdracht maandag.

Van een leeg huis is het toch makkelijker afscheid nemen. Dat was een opluchting. Want ik heb er graag gewoond, we hadden het helemaal ontworpen en ingericht naar onze smaak.
Ik stond in die lege ruimtes en dacht: wat een mooie parket hadden wij toch. En: ik zal de blauwe lampjes boven de traptreden missen. Het inductievuur. De gezellige zolderkamer.
Maar tegelijk zat de gedachte aan het fijne en mooie huis waarnaar ik dadelijk zou terugkeren in mijn hoofd. En dat nu al als een thuis begint aan te voelen.

Ik nam enkele foto’s van lege kamers, maar ze stelden niet veel voor. In de tuin lagen alweer drie ballen; ik wierp ze niet over de haag. Mijn enige daad van verzet van de voorbije maanden. Ik had het gevoel niet meer de kracht te kunnen opbrengen om die ballen op te tillen en hoog de lucht in te gooien.
De prachtige witte hortensia’s in de voortuin begonnen hun grote hoofden te laten hangen door de droogte van de voorbije weken. Als laatste geschenk aan ons huis, en de toekomstige bewoonster, wou ik ze niet laten verkommeren, maar ik had geen gieter, zelfs geen bekertje waarmee ik ze liefdevol zou kunnen laven. Ik zag de overbuurman thuiskomen en besloot bij hem te gaan aanbellen om een gieter te lenen. Onze overburen, die zal ik ook missen. Hoewel we nog steeds op korte afstand van elkaar wonen, het zal toch niet meer hetzelfde zijn. Het deed deugd dat hij ons al meteen uitnodigde voor een afscheidsdrink, binnenkort.

Toen ik weer op de fiets zat, herinnerde ik me plots de doorslaggevende reden waarom we beslisten dat bepaalde huis te kopen, een goed half jaar geleden. Uiteraard hadden we beiden een goed gevoel bij de woning en de omgeving, maar toen de makelaar kenbaar maakte dat de vorige eigenaar er was gaan wonen voor de rust en stilte, die hij nodig heeft vanwege zijn beroep (hij voetbalt op een hoog niveau, en verhuisde omwille van een transfer), en dat het huis om die reden ook bijzonder goed is geïsoleerd met speciale ramen en driedubbel glas, dachten we beiden: yes, dit is iets voor ons. En dat vinden we geen tweede keer.

En inderdaad, we wonen in een burcht die lijkt te zijn gebouwd voor mijn hooggevoeligheid. En hoewel mijn man minder scherp afgestelde zintuigen heeft, ook veel niet hoort wat ik wèl hoor, toch herademt ook hij. Ik heb hem al een paar keer horen zeggen: ik heb het gevoel met vakantie te zijn. ‘s Avonds kunnen we nu ook weer naar rustige, ingetogen series als ‘Rectify’ kijken, zonder daar telkens geroep en gekrijs en gebonk en geboor bovenuit te horen. En gaan slapen wanneer we moe zijn.
Maar ook buiten die muren heerst er een zalige rust, weekdag of weekend. En wat hier ook ontbreekt, zijn inbraakalarmen die een paar keer per week of zelfs per dag (of nacht) worden geactiveerd. Hoewel het in onze vorige buurt op zich ook wel rustig wonen was, werden die alarmen een hoe langer hoe grotere plaag. Uiteindelijk keek niemand nog op wanneer er weer eens ergens een begon te blèren.

Ik voel me, hoewel moe, weer goed dus nu. Met rust gelaten. Nog enkele dagen uitpakken en dingen regelen, en dan zal alles wel weer in zijn plooi vallen.
Ik denk dat ik mezelf de komende tijd volop ga verwennen met bloemetjeskoffies en leestijd. En terug wat vaker vrienden zien.