Selecteer een pagina

“Een maand. Zo lang had hij de architect de tijd gegeven om de plannen te maken. ‘Vier gesprekken, Bascourt’, had hij hem uitgelegd. ‘Wij gaan vier keer met elkaar in gesprek, en dat moet volstaan. De eerste keer kom je zonder plannen. Ik wil dat we het samen maken, dit huis.’
‘Dat is niet mijn normale manier van werken, meneer Brugmann.’
‘De mijne wel. En nog iets, Bascourt. Dit is tussen ons. Ik wil niet dat Anna de plannen ziet, niet dat je er met haar over praat.’
De eerste afspraak was bij Heinz thuis. Heinz schonk donker bier, en ze waren aan de eettafel gaan zitten, tegenover elkaar. Heinz keek Bascourt afwachtend aan, maar die wist voor één keer niet hoe het gesprek te beginnen.
Heinz nam een slok, en schraapte zijn keel. ‘Alles wat meer dan een maand vraagt om te bedenken en concreet te maken, Bascourt, dat duurt me te lang. Het betekent dat de wil om een oplossing vorm te geven er niet is, of dat de tijd nog niet rijp is. Dat hoeft niet erg te zijn. Wachten is ook een kunst. Ik sluit al mijn zakelijke overeenkomsten zo af. Ik moet ze volledig begrijpen, en mijn akkoord kan ik pas geven wanneer ik weet hoe het idee is gegroeid. Welke mogelijkheden uitgesloten werden, welke zijpaden bewandeld. Alleen dan kun je een tekst, of in jouw geval de tekeningen, echt begrijpen.’ Een glimlachje. ‘Dat ik ook dit huis op deze manier wil bouwen, betekent dat ik alle vertrouwen in je heb. Je hebt een goede reputatie als architect. En het huis moet er nu komen. Wachten is geen optie. Dus vertel eens, Bascourt, wat is jouw methode? Hoe begin jij aan een opdracht?'”