Selecteer een pagina

Gisteravond vond ik enkele minuten echte stilte. Stilte waarnaar geluisterd kan worden in plaats van ze gewoon te ondergaan. Dat was aan het eind van aflevering drie van ‘The OA’, bij de aftiteling.
Wellicht kwam deze stilte ook maar tot stand in combinatie met het lied en einde van de aflevering die haar voorafgingen.
De namen rolden over het scherm en noch mijn man, noch ik bewoog. Alsof we beiden aanvoelden dat hiernaar moest worden geluisterd, ook al viel er dus niets te beluisteren behalve het ontbreken van geluid.
Toen het bijna voorbij was, begon mijn man wat te wriemelen in zijn zetel. Hij zei: plots werd het beklemmend.
Niet voor mij. Ik was zo aan het genieten, het mocht nog veel langer hebben geduurd.