Selecteer een pagina

Soms voelt het alsof de wereld over me heen walst. De opwarming van de aarde. De ontwikkeling van 5G waarbij je weet dat financiële belangen belangrijker zijn dan eventuele gevaren. De straling waarin we al zo lang leven en waaruit geen weg meer terug is. Steeds meer roekeloze chauffeurs die ik bijna dagelijks met mijn fiets probeer te ontwijken. Agressief gedrag. Mensen die denken alleen op de wereld te leven. Lawaai overal. Bladblazers, grasmaaiers, slijpschijven, stinkende motoren, weekend na weekend tot drie uur ‘s nachts knallende zomerfestivalletjes, hondengeblaf waar maar geen eind aan komt.
En ik, ik zit ergens stil met denkbeeldige handen over mijn oren, me afvragend waar mijn plaats dan is.

Enkele weken geleden kocht ik een radio. Voor het eerst sinds mijn jeugd ben ik een radioluisteraar. Toen lag ik elke donderdagavond in bed met in het duister naast mij het aftandse geval dat ik eens had gekregen voor een verjaardag of zo, de antenne die inmiddels was afgebroken er losjes wiebelend bovenop, luisterend naar Krekelgeluiden. Dat was een twee uur durend programma, met ingestuurde brieven die werden voorgelezen, afgewisseld met door de luisteraars aangevraagde plaatjes.
Nu heb ik mezelf voor mijn verjaardag vorige maand een digitaal exemplaar cadeau gedaan. Niet dat ik behoefte had gekregen aan radioluisteren, of ook maar iets van de tegenwoordig aangeboden zenders ken, maar ik kwam op het idee om, als ik dan toch niet de zo door mij gewenste stilte kan hebben, ik het rumoer misschien enigszins kan buitensluiten door me te concentreren op een geluid dat dichterbij is. Wat rustige klassieke muziek of zo.
Maar bij het instellen van het toestel ontdekte ik ‘Joe 80’s’, een zender die de hele dag muziek uit de jaren ’80, mijn opgroeitijdperk, speelt. En nu lig ik dagelijks op mijn yogamat onder een melancholische waas van Simple Minds en The Church en Kate Bush en Gary Numan en Cyndi Lauper en Men Without Hats. Helaas heb ik ook al The Bangles en Whitney Houston moeten doorstaan, maar ach, die neem ik er wel bij.

Ondertussen ben ik stilaan weer wat meer de buitenwereld aan het betreden, mensen aan het zien. Daarbij valt steeds harder op hoe ik diegenen opzoek die mij laten zijn wie ik ben, en die mij graag zien om wie ik ben.