Selecteer een pagina

We zijn sinds vrijdag terug van twee weken weg. Omdat onze beide badkamers werden gerenoveerd, moesten we het huis uit. Net zoals vier jaar geleden, toen een deel van ons vorige huis werd geschilderd, kozen we voor een week Gent, en daarna een kleine week Mechelen. Dezelfde B&B’s.
De badkamerrenovatie werd geschat op tien werkdagen. Halfweg die periode zijn we een keer komen kijken, want er moesten ook nog handdoekhouders worden gekozen, maar voor de rest hadden we alle vertrouwen in de werkploeg.
Het betreden van je huis dat het jouwe niet meer is, maar tijdelijk is veranderd in een bouwwerf, het was choquerend. Ik wist natuurlijk wel min of meer waar ik me aan kon verwachten, maar het daadwerkelijk zièn is nog wat anders. Ook al werkten de mannen zo proper mogelijk, en hadden ze afgedekt wat maar afgedekt kon worden (tot het aanbrengen van tape over de deurkieren van de slaapkamers en bibliotheek), toch ging het in mijn hoofd van aiaiai. Onze aan één van de badkamers aangrenzende dressing en slaapkamer met de witte muren, de dikke laag stof op het plastic zeil over het bed, de in plastic ingesnoerde zwarte gordijnen, … Ik had het allemaal liever niet gezien. En tussen alle werkrommel stond in het midden van de slaapkamer een half leeggegeten bakje sushi op de grond. Dat vonden we grappig.

Het waren twee weken vol ervaringen en prikkels die niet de tijd kregen te worden verwerkt. En schrijven lukte ook al niet, omdat ik ook niet thuis was in mijn hoofd, vanwege het dagenlange gebruik van inslaappillen. Buitenshuis slapen zonder chemisch hulpmiddel lukt mij al jaren niet meer. Mijn hoofd was één waas, leek wel van iemand anders, en de dagen waren een aaneenrijging van ontdekkingen van koffiehuizen en eetgelegenheden, afspraken met vrienden en gedeeltelijk bekenden, saunabezoek, in de stad rondhangen.
En we hebben in de B&B in Gent ook nog een keer van kamer geruild, halfweg. Voor de afwisseling. Maar op de duur wist ik wel niet meer goed waar ik sliep, werd het wat verwarrend allemaal.
Ik heb veel gegeten. Uitgebreid ontbeten, restaurantbezoek, gebak tussendoor, talrijke koffies (wat niet mijn gewoonte is). Met suiker, wat ook niet mijn gewoonte is, en na al deze zoetigheden verwachtte ik toch een kilo of twee te zijn bijgekomen, maar nee, bij thuiskomst was mijn gewicht nog steeds hetzelfde. Eens te meer blijkt dat voedsel geen invloed heeft daarop. Ondertussen is het weer elke ochtend granola met yoghurt en vers fruit. Van de taartjes afkicken is wat lastiger.

De badkamers zien er mooi uit. Na meer dan vijf maanden elke ochtend geknield in bad douchen, kan het nu weer gewoon rechtopstaand. De douche die aanwezig was in ons nieuw aangekochte huis, bleek onbruikbaar. Geen handsproeier (maar wel een riante regendouche), en geen waterdichte matten achter de tegels. Er zijn minder belangrijke redenen om die lelijke, sombere en slordig aangebrachte tegels eruit te gooien. Nu hebben we een bad-kamer en een douche-kamer. Die beide eens zo ruim lijken.

De eerste nacht dat ik, terug in ons eigen huis, slaappilloos, wakker werd, wist ik secondenlang niet waar ik was en hoe de kamer was georiënteerd. Ik zocht met mijn voeten tevergeefs naar de dikke mat die in de laatste B&B naast het bed lag, en even later naar de deur van de kamer om naar de wc te kunnen. Wat is mijn hoofd toch traag.

Tijdens ons verblijf in Mechelen wandelde ik voorbij het restaurant waar mijn man en ik afgelopen februari nog de aankoop van ons nieuwe huis vierden. Tegen de glazen deur hingen nu krantenbladeren. Hoe populair en fantastisch het er ooit ook was, dat het nu gesloten is, verbaast me niks na dat bezoek in februari. Dat had ik zelfs voorspeld. Zo’n zonde.

Ik was de laatste weken zo mentaal uitgeput en warrig en vervreemd van mezelf van de slechte kwaliteit van de slaappillenslaap, dat ik steeds weer dacht: als we terug thuis zijn, mag ik instorten.
Maar nu ik thuis ben, ga ik toch weer gewoon door. Zoals altijd.

Hoogtepunten: de avond in sterrenrestaurant Oak in Gent, in het gezelschap van vriend F, met dat rare aanvoelen en altijd zo vanzelfsprekend verlopende gesprek, dat op gelijke hoogte kwam met de sublieme smaken van het eten (en het ongeëvenaarde donkergroene drakendrankje als aperitief!). De massage in Aqua Azul waarbij ik mijn lichaam even vergat. De huisgemaakte rabarberlimonade pal op zondagmiddag in een druk en rommelig Huize Colette. De aangename gesprekjes met de B&B-eigenaars uit Mechelen, die makkelijk vrienden zouden kunnen zijn. Het bad op pootjes naast de gashaard in Gent. De overweldigende geur die opsteeg uit de kraampjes op de bloemenmarkt. De kleur van een emmer paarsgrijze rozen, die ik zo mooi vond dat het bijna pijn deed.

Dieptepunten: de huilerige rit tijdens een druilerig spitsuur naar huis tussen de twee weken in, om de badkamerwerken te gaan bekijken, toen mijn man en ik mij zo beu waren dat ik, compleet uitgeput, een half uur lang het gevoel had niets meer te hebben om nog voor te leven. De zoveelste afwijzing van mijn manuscript, waardoor ik enkele dagen lang het gevoel had niet meer te kunnen schrijven. Die ochtend dat ik koffie dronk in een koffiehuis met naast mij een pannenkoeken etende vrouw, en ik het benauwd kreeg.