Selecteer een pagina

“Je vraagt je af hoe de jonge Paula Karst, dat beschermd opgevoede, routineuze doorsneemeisje dat eerlijk gezegd een ontzettend luie donder was, zo een die het grootste deel van haar tijd op een cafébankje slijt tussen soortgenoten en bij wie elk moment in het bestaan een mengsel is van elegantie en leegte dat grenst aan het geniale en zwemt in het schuim van een espresso, hoe die stugge, amateuristische studente wier toekomst vooral genesteld hoorde te blijven in een sfumato, halsoverkop binnendrong in dat grote atelier aan de Metaalstraat, sterker nog, eropaf vloog. Hoe het haar lukte om in drie dagen niet ver daarvandaan een tweekamerappartement te vinden, Parmastraat 27, en een student die was ingeschreven bij het Instituut om het met haar te delen, ene Jonas Roetjens; hoe ze koelbloedig haar vrijer aan de kant zette – een modegek met het juiste baardje, de juiste kleine tatoeage en de juiste smalle omslag in zijn jeans boven zijn sneakers, en die waarschijnlijk zijn lippen had samengeknepen van spijt bij het lezen van dat sms’je over de breuk en daarna op een belachelijk flashy fiets geklommen was en naar het Bois de Vincennes gereden, met een pijnlijk verwrongen maag en een blozend voorhoofd -, en nog minder duidelijk is hoe het haar lukte op 30 september in Brussel voor de deur van haar nieuwe huis met haar vader de kofferbak leeg te halen van een Volvo-break, die geladen was met het rammelende doorsneemeubilair van een student die op verantwoorde wijze wordt geïnstalleerd – beddengoed, een stoel, een tafel, een boekenkist, twee vuilniszakken vol kleren, een stofzuiger, een voorschoot, computer en toebehoren -; hoe ze het allemaal naar de derde etage sjouwde, onverzettelijk, soms in looppas, terwijl ze toch slappe kuiten had en niets moest hebben van fysieke inspanning – wel lange armen en lange benen, slank, op het oog groter dan in werkelijkheid bij meting – ze was altijd de eerste die haar enkel verzwikte, haar voorhoofd stootte, klaagde over kramp. Maar in de praktijk kwam de verhuizing van deze jongedame voor elkaar in twee keer drie toertjes, lampen ingedraaid, bed gemonteerd, computer en wifi just in time geconfigureerd! – heeft ze de geest gekregen of zoiets? mompelde Guillaume Karst op elk trapportaal, buiten adem, handen op de heupen, leunend tegen de muur.”