Selecteer een pagina

Aan de telefoon bestelde ik ‘Naar het gras’, de nieuwste dichtbundel van Bernard Dewulf.
‘Naar het graf …’, hoorde ik het meisje aan de andere kant zeggen, zoekend op haar computerscherm. Ze klonk erg jong. Ik begreep haar ‘graf’ in deze novemberdagen; nièt dat ze nog niet van Bernard Dewulf bleek te hebben gehoord. Ze werkt immers in een boekenwinkel.
Na nog enkele keren titel en auteur te hebben herhaald, had ze het gevonden. ‘Maar het is wel een erg dun boekje, hè’, waarschuwde ze, alsof dat me nog van mijn aankoop zou kunnen weerhouden.
‘Dichtbundels zijn wel vaker dun’, antwoordde ik. Ik verzekerde haar dat ik het boekje wel degelijk wou. Haar was het om het even.

Vanmiddag propte een man met een pet op het hoofd Ted Hughes’ ‘Birthday Letters’ in onze krappe, gammele brievenbus. Die hangt daar aan een armzalig stokje in het gras, tot we de tuin laten heraanleggen. Ik zag het doorheen het raam gebeuren, zag hoe de bus losraakte door zijn gewrik en werd bang voor mijn boek. Het was allemaal vlotter gegaan als hij gewoon had aangebeld en mij het pakje had overhandigd. De Brieven kwam er gelukkig ongehavend uit.

Gisteren vond ik een dik pak chocolade in de brievenbus. Als verontschuldiging voor de late ‘Birthday Letters’. De kartonnen envelop errond was aan een hoek doorweekt door regenwater, en ik slaakte een gilletje, even bevreesd dat het Hughes’ bundel zou zijn.
De chocolade kwam droog uit zijn aluminiumfolie, en was nog lekker ook. Er zat een kaartje bij, van Max. Hij had dat kaartje beschreven alsof hij een oude vriend was. ‘Hoi Katrin’, begon het.
Dat hij zijn excuses aanbood. Dat hij had vernomen dat ik binnenkort heerlijk twee weken op vakantie ga. Dat hij hoopte dat ik de Birthday Letters nog voor die periode mocht ontvangen. En dat ik voor de vakantie dan toch nog lekker kon genieten van de chocolade. Knipoog. Max.

(Zijn buddy Reinder, met wie ik enkele dagen daarvoor had gechat omdat de mailfunctie niet werkte en ik een leverdatum wou wijzigen, had blijkbaar over mij zitten roddelen. Gelukkig was ik niet ingegaan op zijn vraag ‘En naar waar gaat de reis als ik vragen mag, haha ;-)’. Dan had ik binnenkort misschien ook nog een kaartje op verplaatsing gekregen.)

Vorige vrijdag kwam een collega van Max een pakje aan de deur afgeven met mijn naam erop. Mijn man nam het aan, overhandigde het me toen ik thuiskwam. Er zat een doosje Playmobil in, met als thema ‘Country’. Voor 4 tot 10 jaar. Geen idee hoe dat doosje bij mij was terechtgekomen, want ik had het niet besteld. Ik speel al erg lang niet meer met Playmobil.
Misschien is het tijd om dat terug op te pikken. Om de countrymannetjes rond mijn dichtbundels van Dewulf en Hughes te laten rondhossen op hun paarden. Het leven kan niet altijd ernst zijn.