Selecteer een pagina

Een goede maand doe ik nu aan periodiek vasten. Dat zou goed zijn voor vanalles en nog wat, omdat vasten het lichaam de nodige rust geeft om te herstellen.
Ik doe het omdat mijn huisarts nogal dramatisch reageerde op de resultaten van mijn bloedonderzoek, zo dramatisch dat hij mij nog tien jaar gaf. Ook al was verder alles in orde – beter kon niet, en at ik gezond en bewoog ik veel, toch was het de hoge cholesterol die me de das zou omdoen. Omdat ik zijn pillen niet wil nemen, levenslang, want die pillen zorgen dan weer voor kanker en alzheimer en leverschade en nierschade en spierpijn en maagklachten en vermoeidheid enweetikveelwatnogallemaal, besloot ik mijn toen al voorzichtig gestarte vasten ernstiger op te nemen. Want volgens sommige artsen zou dat vasten ook de cholesterol doen dalen.

Inmiddels had ik ook her en der mijn verhaal gedaan en op die manier kwam ik te weten dat zowat mijn halve vriendenkring, bijna allemaal slanke en sportieve mensen, een te hoog cholesterolgehalte heeft. Wat de vaak gehoorde klacht dat er een te lage grens wordt gehanteerd om de cholesterolverlagende middelenindustrie ter wille te zijn, bekrachtigt. Vier vrienden hadden statines en/of alternatieven genomen. Alle vier waren ze daarmee gestopt omdat ze ofwel niet hielpen, ofwel te veel lastige, maar ook gevaarlijke, bijwerkingen gaven. Ik zag mij bevestigd in mijn beslissing om de medicamenten niet te nemen.

Sommigen vasten twee dagen en eten de rest van de week normaal, anderen vinden het makkelijker om elke dag een aantal uren niet te eten. De populairste verdeling is 16/8. Dat wil zeggen dat je al je eten doet binnen de acht uren. Daarmee was ik begonnen, omdat ik zo ook al ‘s avonds laat niet meer at. Het kostte mij dus geen moeite. Al snel evolueerde ik naar 17/7, dat ging vanzelf. En toen zat ik plots op 18/6. Achttien uur vasten zou het lichaam nog een extra boost geven, en het leek me niet slecht om dit vol te houden tot aan mijn volgende bloedonderzoek. Ik was erg nieuwsgierig of het iets zou uithalen.
Ook at ik ondertussen heel gezond, en probeerde zoveel mogelijk toegevoegde suiker te vermijden. Dat is niet echt nodig voor de vastenmethode – in principe mag je binnen je eeturen alles eten, maar ik wou alles op alles zetten. En als ik binnen die zes uren de nodige voedingsstoffen wou binnenkrijgen, dan was er gewoon geen ruimte meer voor ongezonde dingen.
En ik schroefde ook het aantal uren beweging op. Tot dan toe deed ik veel met de fiets, en wandelde ik een paar keer per week. Nu bleef mijn fiets in het tuinhuis staan en deed ik alles te voet. En ik paste ook al een goed half jaar dagelijks een uurtje yoga in.
Mijn dag zag er nu uit als volgt: opstaan, een glas water, drie kwartier yoga-oefeningen, een wandeling van een uurtje, een kom zelfgemaakte muesli met yoghurt en veel fruit, noten en pitten en een schep haverzemelen (zou goed zijn voor cholesterol), gevolgd door een kop groene thee. Enkele uren later een wortel en wat radijsjes of olijven of amandelen (ook weer goed voor cholesterol), en dan in de late namiddag nog iets gezonds, liefst met eiwitten. ‘s Avonds nog wat oefeningen en vaak een kleine wandeling.
Ook al hoefde ik niet af te vallen – ik weeg mijn hele leven al een beetje te weinig volgens de BMI-index maar voelde me daar goed bij, toch gebeurde dat. Eerst snel, daarna minder. En het mooist van al was: ik voelde me veel fitter en geconcentreerder, geraakte sneller in mijn geheugen. En ik, notoir slechtslaper, sliep plots beter!
Ik was ook erg verbaasd dat het me lukte om ‘s ochtends, met nuchtere maag, zo actief te zijn. Net dat waren ineens mijn energiekste momenten van de dag geworden. Omdat ik op de duur toch een beetje bang werd van dat gewichtsverlies (er was al vier kilo weg), kwam ik op het idee om nog eens een taartje te kopen, zo een lekker met krieken van het bakkerskraam op de markt, waar ik tot voor kort moeilijk aan kon weerstaan. Maar nu vond ik het niet meer lekker, het was me veel te zoet. Ik was ook iemand die eten soms gebruikte als troost, en nu voelde ik me zo goed, dat ik geen troost meer nodig had.
Soms zie ik ‘s avonds op tv een koekje of gebak of pizza passeren, en dan kan ik nog wel eens denken: mmm, koekje! Want dan is het van 16.00u geleden dat ik nog at. Maar daar helpt dan weer de meditatie die ik al enkele jaren dagelijks doe om ernaar te kijken, en het los te laten. Wanneer mijn man naast me chips zit te eten, heb ik daarmee geen probleem. Snoepgoed in huis om aan de nieuwjaarzingende kinderen uit te delen: ik blijf er met gemak af. Maar als ik ergens een latte ga drinken, dan sta ik mezelf toe daar wat suiker in te doen. Op restaurant eet ik gewoon waar ik op dat moment zin in heb, en op Verloren maandag heb ik een worstenbroodje èn een appelbol gegeten.

Na het bloedonderzoek over enkele maanden ga ik het wel weer wat losser opvatten allemaal. Wat de uitslag ook is. Ik verwacht geen wonderen, maar zal toch teleurgesteld zijn als mijn cholesterol niet is gezakt. En mocht dat wel zo zijn, dan weet ik niet of het komt door het vasten, het gezonder eten of het meer bewegen. Of een combinatie daarvan.
Maar nu … Mijn kleren zakken van mijn lichaam. En als ik naakt voor de spiegel sta, kan ik ribben tellen. Ik zag mezelf daar staan en dacht: ik doe een trage verdwijntruc.