Selecteer een pagina

Door de vertraging die de totstandkoming van mijn website oploopt, had ik even geen zin meer om hier te schrijven. Omdat de afstand zo groot wordt. De afstand tussen mijn schrijven en het de wereld insturen. Hoe groter die afstand, hoe meer energie uit de stukjes wegsijpelt. Zo voel ik het toch. Het heeft iets eenzaams, schrijven zonder lezer.

Vanochtend kwam ik in de supermarkt aan de kassa achter de moeder van C te staan. C was een klasgenote op mijn middelbare school, en overleed drie jaar geleden, nogal plots. Ik denk nog regelmatig aan haar, ook al waren we niet close en elkaar de laatste jaren uit het oog verloren. Ik denk dan aan hoe zij voor altijd, echt voor àltijd weg is. Nooit nog terugkeert. En aan haar polsen die ze te breed vond.
En ik hoor haar stem. Ik herinner me alle stemmen van alle doden.
Ook al kent de moeder mij niet, toch voelde ik de behoefte om iets tegen haar te zeggen. Iets troostends. Zodat ze zou weten dat er nog aan haar dochter wordt gedacht.
Maar ik vond niets. Niets leek mij gepast om tegen een onbekende te zeggen over haar dode dochter, drie jaar nadien dan nog. Alsof je iets oprakelt wat misschien een moment niet aan de oppervlakte leeft.
De kassierster begon dan maar tegen ons over peren, en wat een moeite ze heeft om die twee nieuwe soorten uit elkaar te houden. Wij knikten, waren het helemaal met haar eens.
De moeder rekende af en stapte naar buiten, de motregen in. Weer naar haar lege huis, want haar man overleed eerder al, hoorde ik iemand zeggen op de begrafenis van C. Misschien is een gesprekje over peren het hoogtepunt van haar dag.

Toen ik thuiskwam en op de livingtafel de dieprode rozen zag staan die nu al twee weken geen krimp geven (op die ene na, die ik enkele dagen geleden heb weggegooid), maakte dat me blij.
Ik las op facebook dat weer iemand zo’n geluiduitsluitende hoofdtelefoon heeft gekocht. Ze worden steeds populairder; ook mijn man heeft er een. Is het dan zò dat we ons verzetten tegen het lawaai overal? dacht ik. Ons er gewoon voor afsluiten, ons neerleggen bij een onverdraaglijk luide wereld?