Selecteer een pagina
Gisteren zat er in de bergruimte in ons huis een jongen zekeringen te hergroeperen. Zijn blonde haar stond zo rechtop dat ik het grappig vond. Alsof er continu stroom door hem heen liep. Ik schrok er een beetje van hoe jong hij was, hij kon makkelijk doorgaan voor vijftien. Het leek nog maar pas geleden dat mensen die iets voor je kwamen opknappen altijd ouder waren dan jij. Deze knaap had mijn zoon kunnen zijn. Hij was samen met zijn baas gearriveerd, die hem een half uur lang had uitgelegd wat hij precies moest doen, en daarna was de baas weer vertrokken en had hij het werk aan de jongen overgelaten. Ook de baas was, hoewel duidelijk ouder dan de jongen, jonger dan ik. Toen ik de jongen tijdens zijn geknutsel met de zekeringen ging vragen of hij iets wou drinken, sprak hij me aan met mevrouw. Soms moest hij even naar buiten om aan de bestelwagen (zijn rijbewijs had hij dan toch al) iets te gaan bijslijpen, en wanneer hij dan binnenshuis zijn werk verderzette, hoorde ik hem zijn neus ophalen. Ik hield me in om hem een zakdoek te gaan aanbieden. Na zijn werk hoorde ik hem stofzuigen en toen kwam hij beleefd afscheid nemen. Ik bedankte hem, hij antwoordde: ‘t is niks.
Vanmorgen kregen we een leeftijdsgenoot van hem aan de deur. Deze jongen kwam een lekkende waterpomp vervangen. Ik had een moeder met handige en behulpzame zonen kunnen zijn.

Bij het lezen van ‘Drie vrouwen’ van Lisa Taddeo dringt tot me door hoe kwetsbaar kinderen eigenlijk zijn. Hoe kwetsbaar ik als kind was. Hoe makkelijk het is om schade toe te brengen.
Enkele dagen geleden zag ik toevallig een vrouw op tv die me bekend voorkwam. Toen haar naam verscheen, besefte ik: hé, zij was een meisje met wie ik op de middelbare school zat. Niet in dezelfde klas, maar soms hadden we samen turnles. Al wat ik me van haar herinnerde, was dat een klasgenote haar figuur eens vergeleek met een puntfrietzak. Vanwege haar grote borsten en kleine voetjes. Zo genadeloos zijn middelbare scholieren. Nu was ze op tv omdat haar zoon enkele jaren geleden is gestorven op een scoutskamp. Ze sprak moedig en sereen, huilde wat achter haar bril, lachte haar tranen weg. Ook ouders zijn kwetsbaar.