Selecteer een pagina

“In de kantine werkte hij haastig twee tosti’s naar binnen. Hij fietste richting huis, maar voor hij zijn straat in sloeg maakte hij een scherpe bocht en besloot naar zijn ouders te gaan. Over het Olympiaplein, een lange rechte strook asfalt langs de VU. Hoelang had hij deze tocht al niet meer gemaakt? Hij was hem nooit gaan missen, deze route, de steriele buurt met rijtjeshuizen die hem nu begon te omringen.
Zijn moeder was zo te zien net thuis, haar fiets stond in de voortuin, het sleuteltje nog in het slot – ze was de rododendrons water aan het geven. ‘Wat een leuke verrassing,’ riep ze zodra ze haar zoon opmerkte, ze liet de gieter achteloos in het gras vallen en begeleidde hem naar binnen. ‘Rutger! Kijk eens wie er is!’
Zijn vader zat aan de keukentafel met stapels nakijkwerk voor zich, maar hij was een oude Voetbal International aan het lezen.
‘Valt jullie iets op?’ vroeg Vincent meteen, hij wees naar zichzelf. ‘Sommige mensen zeggen dat ik er anders uitzie dan vroeger, jullie kunnen dat het beste beoordelen. Ben ik veranderd?’
Een tijdlang bleef het stil.
‘Heb je een nieuwe trui?’ vroeg zijn vader toen. ‘Ik ken deze outfit niet.’
‘Hè, Rutger, doe niet zo stom, deze trui heeft-ie al jaren,’ zei zijn moeder. ‘Ben je naar de kapper geweest?’
‘Nee.’ Vincent trok zijn trui omhoog en keek naar zijn buik. Ingevallen. Buitengewoon bleek. ‘Zien jullie nu iets geks, iets ongezonds? Ben ik erg afgevallen?’
‘Wie zegt dat?’ vroeg zijn moeder. ‘Een meisje zeker. Heb je een vriendin? Hoe komt ze erbij? Welnee, je ziet er heel normaal uit. Echt al een man.’
Vincents vader keek op van zijn Voetbal International, zijn wijsvinger rustte naast de regel waar hij straks verder ging lezen. ‘Je bent natuurlijk altijd aan de magere kant geweest,’ zei hij. Een zin die het midden hield tussen een feitelijke mededeling en een licht verwijt. ‘En ja, het kan dat je dunner oogt dan vroeger, maar niets zorgwekkends.’
‘Dunner? Niet afgetrainder?’ vroeg Vincent tegen beter weten in.
‘Nee. Eerder … Tja, hoekiger.’
‘Geen zorgen maken,’ zei zijn moeder. ‘Je vader ziet wel vaker dingen die er niet zijn. Laatst werd-ie wakker met rugpijn en was hij ervan overtuigd dat hij een hernia had, en vorig jaar nog is hij naar de beste kno-arts gegaan voor poliepen. Nou, wat denk je? Beide keren was er natuurlijk he-le-maal niets aan de hand, het gaat altijd hetzelfde, die man wordt probleemloos honderdtien. Wij zijn een heel gezonde familie.'”